Uchwała Nr XXVII/214/2008

Rady Miejskiej w Krobi

z dnia 30 października 2008 r.

w sprawie Gminnego Programu Przeciwdziałania Narkomanii na 2009 rok

Na podstawie art. 18 ust.2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r.
o samorządzie gminnym (t. j. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591; z późn. zm.),                 oraz art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii               (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) uchwala się, co następuje:

§ 1. Gminny Program Przeciwdziałania Narkomanii na terenie Gminy Krobia                        na 2009 rok, stanowiący załącznik nr 1 do niniejszej uchwały

§ 2. Wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Krobi.

§ 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

                                                         Załącznik nr 1

                                                                                      do uchwały Nr XXVII/214/2008

                                                                         Rady Miejskiej w Krobi

                                                                                    z dnia  30 października 2008 r.

Gminny Program Przeciwdziałania Narkomanii na 2009 rok

I. Wstęp

Narkomania jest zjawiskiem ogólnoświatowym. Powstaje na podłożu przeobrażeń zachodzących we współczesnym cywilizowanym świecie i staje się poważnym problemem społecznym.

Narkomania powstaje na skutek zanikania tradycyjnych więzi społecznych, zwłaszcza rodzinnych oraz osłabienia funkcji wychowawczej rodziny i szkoły. Jest niepokojącym przejawem trudności dojrzewania psychospołecznego a zwłaszcza emocjonalnego młodych ludzi.
            Zażywanie narkotyków wywołuje wiele różnych problemów rodzinnych, szkolnych, prawnych a także zdrowotnych. Jednym z nich jest wystąpienie tzw. zespołu uzależnienia,              a także ostrych i przewlekłych chorób, w tym zakażenia wirusem HIV.
            Narkomania jest przyczyną tragedii wielu młodych ludzi i ich rodzin. Stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia społeczeństwa.

II. Diagnoza sytuacji

            Pod pojęciem używania narkotyków rozumie się stosowanie w celach innych niż medyczne różnorodnych środków farmakologicznych czynnych, zakazanych przez prawo międzynarodowe. Używanie narkotyków jest nielegalne i często ukrywane, trudno jest zatem ocenić rozmiar występowania tego zjawiska oraz związanych z nim niekorzystnych konsekwencji zdrowotnych. Pomimo tych trudności oczywiste jest, że narkotyki są przyczyną istotnego obciążenia chorobami, a ich konsumpcja rośnie w wielu krajach, w tym również             w Polsce.

Informacji o rozmiarach narkomanii rozumianej jako uzależnienie, bądź używanie narkotyków w sposób rodzący poważne problemy dostarczają dane statystyczne instytucji zajmujących się  problemem narkotyków.

Według krajowej diagnozy problemów narkomanii możemy zauważyć spadek używania narkotyków. Porównanie wyników badania przeprowadzonego w 2005 r.                         z wynikami badań przeprowadzonych w latach wcześniejszych wskazuje na zmniejszenie używania tak legalnych, jak i nielegalnych środków psychoaktywnych

Wśród substancji nielegalnych relatywnie największym rozpowszechnieniem cieszą się konopie indyjskie Chociaż raz w ciągu całego życia używało ich 14,2% młodszych uczniów i 31,5% starszych uczniów. Na drugim miejscu znajduje się amfetamina                    (3,6% uczniów młodszych i 12,4% uczniów starszych). Zarówno eksperymentowanie                    z substancjami nielegalnymi, jak ich okazjonalne używanie jest bardziej rozpowszechnione wśród chłopców niż wśród dziewcząt.

Większość młodzieży jest dobrze zorientowana w zakresie ryzyka szkód zdrowotnych i społecznych związanych z używaniem substancji psychoaktywnych. O stopniu ryzyka, według ocen uczniów, zdaje się decydować bardziej nasilenie i sposób używania niż rodzaj substancji. Należy odnotować, że marihuana i haszysz są przez młodzież traktowane bardziej liberalnie niż inne substancje nielegalne.

W 2006 r. zrealizowano drugą edycję badania rozpowszechnienia używania substancji  psychoaktywnych oraz postaw Polaków wobec problemów związanych z piciem alkoholu i używaniem narkotyków (pierwsze badanie przeprowadzono w 2002 roku). Wyniki aktualnego badania potwierdzają, że marihuana pozostaje nadal najpowszechniejszym narkotykiem. Kiedykolwiek w życiu używało jej 9,1 % respondentów (amfetaminy próbowało 2,7% badanych, a ecstasy – 1,2%).

Nie odnotowano wzrostu rozpowszechnienia prowadzenia pojazdów po użyciu narkotyku.

Podobnie jak w 2002 r., osoby uzależnione od narkotyków postrzegane są przede wszystkim jako ludzie chorzy, wymagający leczenia i opieki. Liczba osób leczonych                     w specjalistycznych placówkach i w oddziałach szpitalnych z powodu uzależnienia w latach ubiegłych stopniowo rosła. W 2005 r. przyjęto do lecznictwa stacjonarnego 13 320 osób. Oznacza to wzrost o 10% w stosunku do 2004 r. Odsetek pacjentów pierwszorazowych nie uległ większej zmianie i wynosił 55,9%. Struktura płci osób przyjętych do leczenia stacjonarnego zmieniła się w 2005 r. – odsetek kobiet wzrósł bowiem do 31% (w roku      2000 –22%).

Nadal najliczniejszą pozostaje grupa osób z problemem opiatów (18%), następne                   w kolejności pod względem liczebności są grupy osób nadużywających leków uspokajających

i nasennych (11%), środków z grupy amfetamin (8%), przetworów konopi (3%) i substancji wziewnych (2%). Pozostałe kategorie pacjentów nie przekraczają 1%.

Utrzymuje się także silne zróżnicowanie terytorialne rozpowszechnienia narkomanii. Dystrybucja terytorialna zjawiska wyznacza trzy obszary szczególnie zwiększonego rozpowszechnienia – zachodnia część kraju (województwa dolnośląskie, lubuskie                             i zachodniopomorskie), województwo warmińsko-mazurskie oraz województwo mazowieckie.

Ostatnie oszacowanie liczby osób problemowo używających narkotyki opiera się na wynikach badania zrealizowanego w 2002 r.- liczba osób uzależnionych mieści się                         w przedziale 35 000 – 75 000. W systemie opieki zdrowotnej nad osobami uzależnionymi od środków odurzających nadal dominują stacjonarne formy rehabilitacji długo-                                    i średnioterminowej. Obserwuje się jednak tendencję do skracania terapii. Placówki stacjonarne w większości zlokalizowane są poza obszarami miejskimi i realizują programy leczniczo-rehabilitacyjne w oparciu o model społeczności terapeutycznej.

III. Podstawa prawna

            Podstawę prawną działań związanych z profilaktyką oraz przeciwdziałaniem narkomanii stanowią:

-        ustawa z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.);

-        ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485  z późn. zm.),

-        ustawa z dnia 12 marca 2004r o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz.593 z późn. zm.).

IV. Adresaci programu

Program przeznaczony jest dla:

-        osób uzależnionych od narkotyków;

-        rodzin, dzieci i osób dotkniętych problemem uzależnień;

-        przedstawicieli instytucji i służb pracujących z osobami i rodzinami dotkniętymi problemem uzależnień (pedagodzy, psycholodzy, nauczyciele, pracownicy socjalni, kuratorzy rodzinni i społeczni, policjanci, pracownicy służby zdrowia, duchowni);

-        wszystkich mieszkańców Gminy Krobia.

V. Cele programu

Gminny Program Przeciwdziałania Narkomanii ma na celu zapobieganie powstawaniu problemów związanych z uzależnieniami poprzez:

-        prowadzenie działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej                                   i profilaktycznej,

-        leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych,

-        ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych.

VI. Zadania programu i sposób ich realizacji

1. Zwiększenie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych i osób zagrożonych uzależnieniem

-        kontynuowanie działalności Punktu Konsultacyjno-Terapeutycznego dla osób uzależnionych i współuzależnionych,

-        prowadzenie programów profilaktycznych,

-        szerokie informowanie społeczeństwa o możliwościach korzystania z pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych od narkotyków poprzez upowszechnianie materiałów edukacyjnych

2. Udzielanie rodzinom, w których występują problem narkomanii pomocy psychospołecznej i prawnej

-        finansowanie działalności świetlic środowiskowych, opiekuńczo-wychowawczych, których celem jest prowadzenie zajęć o charakterze profilaktycznym, socjoterapeutycznym i wychowawczym,

-        finansowanie obozów terapeutycznych, których celem jest prowadzenie zajęć     o charakterze profilaktycznym, socjoterapeutycznym i wychowawczym,

-        współpraca oraz przepływ informacji pomiędzy instytucjami i organizacjami zajmującymi się pomocą socjalną, medyczną, prawną, psychologiczną.

3. Prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej oraz szkoleniowej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych w szczególności dla dzieci i młodzieży

-        nawiązanie współpracy ze szkołami w celu współuczestniczenia w realizacji programów profilaktycznych,

-        prowadzenie w gazecie lokalnej kampanii edukacyjnej mającej na celu promowanie zdrowego stylu życia,

-        rozwijanie szeroko pojętej profilaktyki polegającej na organizowaniu ogólnodostępnych spotkań na temat uzależnień, współuzależnienie i form pomocy,

-        organizowanie i prowadzenie zajęć pozalekcyjnych.

4. Wspomaganie działalności instytucji stowarzyszeń i osób fizycznych, służących rozwiązywaniu problemów narkomanii

-        współpraca z organizacjami zajmującymi się problemem  uzależnień,

-        wspieranie działalności instytucji, stowarzyszeń i organizacji zajmujących się statutowo profilaktyką i rozwiązywaniem problemów uzależnień, 

-        organizowanie dla nauczycieli cyklu zajęć warsztatowych o tematyce uzależnień.

VII. Monitorowanie stanu problemów narkotykowych

            Pełnomocnik ds. uzależnień sprawuje na bieżąco nadzór nad realizacją Programu                 i podejmuje niezbędne działania zmierzające do osiągnięcia celów wyznaczonych                         w Programie.

            Wskaźniki monitoringu:

-        liczba osób objętych terapią,

-        liczba osób objętych działaniami pomocowymi,

-        liczba dzieci, młodzieży i dorosłych objętych działaniami profilaktycznymi, edukacyjnymi i informacyjnymi,

-        liczba osób korzystających z usług Punktu Konsultacyjno-Terapeutycznego,

VIII. Realizacja Programu

1. Koordynację przedsięwzięć związanych z realizacją zadań własnych Gminy z zakresu przeciwdziałania narkomanii zawartych w niniejszym programie prowadzi Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.
2. Za realizacje Programu odpowiadać będą:

-        Burmistrz Krobi,

-        Pełnomocnik ds. uzależnień i współpracy z organizacjami pozarządowymi,

-        Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Krobi,

-        Posterunek Policji w Krobi,

-        Punkt Konsultacyjno-Terapeutyczny,

-        szkoły na terenie Gminy Krobia.

IX. Finansowanie

Źródłem finansowania zadań Gminnego Programu Przeciwdziałania Narkomanii są środki finansowe z budżetu Gminy Krobia. Przeciwdziałanie narkomani należą do zadań własnych gminy na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii                (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.),

Środki finansowe niewykorzystane, a przeznaczone na realizacje Gminnego Programu Przeciwdziałania Narkomanii przesuwa się jako środki nie wygasające na realizacje zadań                 w roku następnym.

X. Sprawozdanie z realizacji Gminnego Programu  Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych

                  Sprawozdanie merytoryczne i finansowe z realizacji Gminnego Programu Przeciwdziałania Narkomanii przygotowuje Pełnomocnik ds. uzależnień wraz z Gminną Komisją Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i przedstawia Radzie Miejskiej w Krobi do przyjęcia.